Sveinbjörn Þórðarson

Blog[g]

Sveinbjörn Þórðarson skrifar...


The Economist is intellectually worthless

28.5.2017 kl. 13:56 - Sveinbjörn Þórðarson

Nails it:

Here, then, is the problem with [The Economist]: readers are consistently given the impression, regardless of whether it is true, that unrestricted free market capitalism is a Thoroughly Good Thing, and that sensible and pragmatic British intellectuals have vouched for this position ... Because its writers will bend the truth in order to defend capitalism, you can’t actually trust what you read in The Economist. And since journalism you can’t trust is worthless, The Economist is worthless ... it will play on your insecurity as a [reader] to convince you that all intelligent people believe that the human misery created in “economically free” societies is necessary and just. It will give intellectual cover to barbarous crimes, and its authors won’t even have the guts to sign their names to their work. Instead, they will pretend to be the disembodied voice of God, whispering in your ear that you’ll never impress England until you fully deregulate capitalism.
Separator

Villimennirnir sigruðu fyrir löngu síðan

27.5.2017 kl. 08:07 - Sveinbjörn Þórðarson

Reykjavík hefur lengi verið fórnarlamb gegndarlausra skemmdarverka. Skipulagsleysi, græðgi, smekkleysi, heimska og skammsýni hefur ráðið för við uppbyggingu borgarinnar svo áratugum skiptir. Nú er skaðinn orðinn svo mikill að ekki verður aftur snúið.

Ég ætla framvegis að sleppa því að væla yfir borgarskipulagi og þeim hryðjuverkum sem eru nú í gangi við Lækjargötuna. Þetta verða mín síðustu bitru skrif um þessi málefni. Fegurð og siðmenning töpuðu, módernistar, Excel-peningaplokkarar og smekkleysingjar sigruðu. Og þeir sigruðu fyrir löngu síðan.

Rífum bara Grjótaþorpið og reisum þar annað Korputorg. Leggjum fjögurra akreina stofnæð í gegnum Þingholtin. Byggjum tuttugu hæða Smáraturn í Vesturbænum fyrir endurskoðendur og lögmenn. Stýrimannahverfið gæti svo orðið veglegt bílastæðaplan fyrir Garðbæinga á leiðinni í Costco.

skemm
Separator

Of course the Nazis didn't like jazz

13.5.2017 kl. 13:22 - Sveinbjörn Þórðarson

Totalitarian governments typically don't like sexy music. Too much fun, too transgressive. Sombre folksy stuff is usually more to their liking, Soviet and Nazi alike.

Alfred Rosenberg's declining influence in the cultural sphere during the mid-1930s could not rescue the most excoriated and most defamed form of music under the Third Reich, namely jazz. Regarded by the Nazis as degenerate, foreign to German musical identity, associated with all kinds of decadence, and produced by racially inferior Jews, jazz, swing and other forms of popular music were stamped on as soon as the Nazis came to power. Foreign jazz musicians left or were expelled, and in 1935 German popular musicians were banned from using the foreign pseudonyms that had been so fashionable under the Weimar Republic. Jazz clubs, tolerated to a degree in the first year or so of the regime, began to be raided more frequently, and by larger numbers of agents from the Gestapo and the Reich Music Chamber, who intimidated the musicians by calling to see the papers that certified their membership of the Chamber, and by confiscating their scores if they were playing music by blacklisted Jewish composers such as Irving Berlin. Tight control over radio broadcasts made sure that light music did not swing too much, and the newspapers announced with a fanfare of publicity that `Nigger music' had been banned from the air-waves altogether. Brownshirts patrolled summer beaches frequented by young people with portable wind-up gramophones and kicked their fragile shellac jazz records to smithereens. Classical composers whose music made use of jazz rhythms, such as the young Karl Amadeus Hartmann, found their music totally pro-scribed ... [However,] imported jazz records could always be purchased discreetly from back-street shops, while even Goebbels was conscious enough of the popularity of jazz and swing to allow some to reach the air-waves in late-night broadcasts. And if it could not be heard on German radio stations, then jazz could always be found on Radio Luxemburg, where, Goebbels feared, listeners would turn also for political news.

Separator

Framtíð íslenskunnar

9.5.2017 kl. 18:54 - Sveinbjörn Þórðarson

Það þarf einfaldlega að taka erfiða ákvörðun varðandi íslenska tungu. Ætlum við að halda henni í menningu okkar, menntakerfi og stjórnsýslu, eða ekki?

Ef við ætlum að halda henni þá þarf mjög augljóslega að setja um það bil milljarð í að kaupa mikilvægustu gagnasöfnin [sem eru merkilega nokk í einkaeigu] og smíða hugbúnað sem gerir íslensku gjaldgenga á stafrænum vettvangi. Vinnan við þetta þarf að hefjast sem fyrst. Eiríkur Rögnvaldsson hefur verið duglegur að vekja athygli á þessu og á þakkir skilið fyrir það.

Ég gæti komið með rómantísk rök um sögulegt mikilvægi og fegurð íslenskunnar, en algjörlega óháð því þá viljum við klárlega ekki að íslensk stjórnsýsla og opinber samskipti detti aftur úr því sem tíðkast annars staðar sökum skorts á tungumálatækni. Þetta eru pragmatísk rök sem meira að segja menningarsnauður Excel-skjala-frjálshyggjumaður gæti fallist á.

Separator

Platonic form of an Economist article

3.5.2017 kl. 19:33 - Sveinbjörn Þórðarson

This may quite possibly be the Platonic form of "an Economist article". The blinkered perspective of our anonymous author is just laughable.

"A curious fact about America is that, while its government has gradually slid into gridlock and ill-repute, its companies have become more globally dominant than at any point, probably, in history."

Curious indeed. Of course this couldn't possibly be a symptom of the gradual Western neoliberal transfer of power to the financial and business class over the past 30 years. No, that would be unthinkable.

Separator

The Elegance of Unix

3.5.2017 kl. 17:32 - Sveinbjörn Þórðarson

Sometimes I'm just completely blown away by the conceptual simplicity and elegance of Unix. No wonder it has lasted for over 40 years.

Separator

Þeim er skítsama um þig og þína

28.4.2017 kl. 11:51 - Sveinbjörn Þórðarson

Ég var rétt í þessu að ferðast tíu ár aftur í tímann í huganum og minnast þess hvernig ég hugsaði um stjórnmál árið 2006. Djöfull var maður barnalegur þá, hélt að ágreiningurinn við Sjálfstæðismenn og hægrið væri fyrst og fremst tæknilegur, að allir meintu vel en deildu fyrst og fremst um aðferðir til þess að ná sameiginlegum markmiðum. Það er löngu orðið ljóst fyrir mér að þetta er alls ekki raunin.

Samtök atvinnulífsins, Viðskiptaráð, SFS (áður LÍÚ) og kjölturakkar þeirra í Sjálfstæðisflokknum: Þessu fólki er skítsama um þig og skítsama um "okkur", enda er ekkert til í þeirra huga sem heitir "við" – bara "ég, ég, ég" og svo auðurinn sem þeir safna sér á Jómfrúareyjum. Þetta fólk er keyrt áfram af gegndarlausri græðgi, mannfyrirlitningu og andleysi, og hefur nákvæmlega engan áhuga á að bæta íslenskt samfélag á nokkurn hátt fyrir þá sem þar búa.

Separator

Iceland and liquorice

25.4.2017 kl. 14:28 - Sveinbjörn Þórðarson

Isolation, a harsh climate, and decades of candy import bans may have something to do with [why Icelanders love liquorice] ... why [haven't] their palates broadened as international trade has expanded and American candy proliferation has reached near-global saturation?"

A typical liquorice-hating American with tunnel vision concocts obscure historical explanations for why Icelanders like liquorice, all the while ignoring the glaringly obvious answer: Liquorice is tasty and delicious, and Nordic liquorice candy is simply superior to the nasty artificial-chemical-tasting junk produced by Anglo-Saxon civilisation.

Separator

Eldri færslur ↠